Tom’s Blog

De dag na hemelvaart een boot huren… we hadden een klein probleem kunnen hebben. Het is een topdag geworden!

Donderdagavond nog met Michiel “de nacht van Groningen” gelopen (7km) en de dag erna zeilen. Zonder spierpijn smeer ik ’s morgens de lunch, gebakken broodjes met ham en kaas, en haast ik mij nog even naar de supermarkt. Helaas file en sta ik tussen de “huismoeders” in de rij. Met overvolle handen kan ik nog net de boodschappen naar de Toyota Aygo brengen. Ik vlieg terug naar huis om alles de auto in de gooien en hop naar Michiel.

Het is 10:10 als ik bij hem aankom en samen rijden we naar Annlies die op ons wacht bij de parkeerhaven ven het CS. Nog even langs haar oude kamer voor de poststukken en dan kunnen we echt de juiste richting op. Nog eens gebeld naar Bootsma jachtverhuur om te controleren f er nog een polyvalk beschikbaar is: geen gehoor. We rijden ondertussen soepel richting Oudega.

Eenmaal aangekomen blijkt dat alle zeilboten verhuurt zijn: hemelvaart-weekend. Daar hadden we (in ieder geval ik) nog niet bij stil gestaan. De telefoongids erbij en bellen maar! Gelukkig was er nog een zeilboot beschikbaar in Heeg.

Mijn geheugen begint te graven naar herinneringen. Ja. Hier ben ik eerder geweest. Hier heb ik eerder een boot gehuurd en die zijn z.g.a.n. te noemen (2007 boten). Een kwartier later zijn we op het water en gaan we de zonnestralen en wind tegemoet.

Michiel stuurt, Annelies geniet en ik geef hier en daar richting aan. Als enige ervaren zeiler belooft het een bijzonder dag te worden. Zoals altijd: “met volste vertrouwen gewoon doen!” Zo dus ook vandaag en we hebben er zin in.

We leggen de boot iets boten de haven weer aan, tegen de wind in, om de zeilen te heizen. De zeilen klapperen alle kanten op Michiel vind het toch wel spannend. “Hoort dat zo?”, vraagt hij. Na een stellig antwoord: “Jaja, dit is nou zeilen” varen we met motorkracht het meer op.
Ik neem de camera van Michiel ter hand en er verschijnt angst in de ogen van Michiel want ik waggel naar de punt van de boot. “Pas je op Tom!, wel voorzichtig met mijn camera hè”.
Om een beetje de boot in beeld te krijgen wil ik wel zover mogelijk op de punt van de boot staan. Michiel houdt de boot in bedwang en klim even later weer in de kuip. PFff, de camera is er nog.

Nadat we het eens zijn wat ongeveer de zeilroute zal worden gaan we bakboord en pakken de wind in de zeilen. Hopla! De boot gaat gelijk schuin en de motor is duidelijk overbodig geworden. Wat een wind staat er! Annelies zit het dichtst bij de punt en vangt heerlijk de eerste golven volledig op en is na een paar minuten danook doorweekt. Tot overmaat van ramp gaat de zon achter de wolken en begint het ook te sputteren. Ik denk bij mij zelf dat Annelies nog wel eens hee verdrietig kan gaan worden: wind, geen zon, regenen en ze is al doorweekt.
Michiel heeft er nog geen erg in. De wind staat vol in de zeilen en hij voelt zich helemaal op zijn plek als kapitein. Ik moedig hem aan om lekker schuin te gaan en de vaart er behoorlijk in te houden. We oefenen het overstag gaan nog aantal malen voordat we het grote meer opgaan.

Met een trui aan en een handdoek erover geniet ook Annelies er nogsteeds van! Gelukkig maar! Ik beloof dat er over 15 minuten weer zon is, zodat we meer kunnen genieten van de zeiltrip. De goden zijn met ons want ongeveer een kwartier later zijn de zonnestralen er om ons op te warmen.

Nu alle factoren onder controle zijn (de boot is bestuurbaar door ons drieën en de zon, water en wind zijn in balans) zoeven we als echt pro’s het meer over en weer. Zelfs Annelies zeilt alsof ze het vaker gedaan heeft. Ik voel mij in mijn nopjes en probeer de boot zo schuin mogelijk te krijgen. Af en toe gaan we zo schuin dat er water de laagste kant de boot in loopt: Prachtig!

We zeilen nog zeker anderhalf uur goddelijk heen en weer. Met de wind in onze rug varen we uiteindelijk weer richting thuishaven.

De foto’s van het avontuur dat zeilen heet: